Priorytety w tyflopedagogice według RNIB

RNIB określa sześć priorytetów dla tyflopedagogiki XXI wieku. Pierwsze trzy odnosi się do podnoszenia jakości życia ludzi niepełnosprawnych wzrokowo, a trzy pozostałe dotyczą doskonalenia sposobów działania przez RNIB.

  1. Promowanie integracji społecznej, inkluzji, włączania oraz walka z dyskryminacją i wykluczeniem społecznym (zwiększanie wiedzy w zakresie potrzeb niepełnosprawnych wzrokowo, oddziaływanie na negatywne postawy społeczeństwa wobec niepełnosprawności, wywieranie nacisku na decyzje podejmowane przez władzę w zakresie ochrony zdrowia, edukacji, polityki społecznej i zatrudnienia).
  2. Udzielanie wsparcia w odpowiednim czasie i profilaktyka (promowanie zdrowia, rzetelna informacja o diagnozie okulistycznej, pomoce optyczne, kursy rehabilitacyjne, dostosowanie otoczenia do nauki lub pracy, np. oświetlenia).
  3. Pomaganie w stopniowym osiąganiu niezależności poprzez podwyższanie poziomu dostępności informacji dla niewidomych i niedowidzących (dążenie do tego, by współczesne systemy informacyjne i komunikacyjne, w szczególności te wykorzystujące osiągnięcia najnowszej techniki, były dostępne dla wszystkich ludzi zarówno niepełnosprawnych, jak i pełnosprawnych).
  4. Jeszcze silniejsze niż dotychczas koncentrowanie się na samej osobie niepełnosprawnej wzrokowo i jej potrzebach (wzbogacanie poziomu wiedzy, umiejętności specjalistów; dążenie do wyrównywania szans niewidomych i słabowidzących w „świecie urządzonym dla pełnosprawnych”, rozpoznanie zróżnicowanych potrzeb edukacyjnych i psychicznych osób z uszkodzeniami wzroku, traktowanie podmiotowe osoby z niepełnosprawnością wzrokową)
  5. Społeczeństwo, kultura i struktura organizacyjna (rozwijanie sieci wierzycieli, personelu specjalistycznego i wolontariatu; oddziaływanie na kulturę społeczeństwa tak, aby promować skuteczne współdziałanie i współpracę wszystkich podmiotów zainteresowanych pomocą osobom z niepełnosprawnością wzrokową).
  6. Zwiększanie nakładów finansowych na rehabilitację i edukację niewidomych i niedowidzących oraz podwyższanie świadomości tyflologicznej całego społeczeństwa (stopniowe wprowadzanie zasad marketingu przez RNIB w celu pozyskiwania środków ekonomicznych na własną działalność, popularyzacja problematyki tyflologicznej za pomocą internetu i telewizji).

Zaprezentowane priorytety przekonują nas o tym, że w tyflopedagogice przyszłości pełne uczestnictwo będące kluczem do pełnego włączania, personalizm, humanitaryzm (niepełnosprawny nie jest klientem czy też pacjentem, ale podmiotem, osobą, człowiekiem) technologia komputerowa oraz marketing mogą odgrywać znaczącą rolę.

LITERATURA:

Bruce I., Hadi F. (2000). RNIB: Beyond 2000. The British Journal of Visual Impairment,18, 106-110.