Moja działalność naukowa

Piotr Gindrich Foto

Nazywam się Piotr Gindrich . Urodziłem się dnia 28.07.1968 roku w Lublinie. Od 1968 do 1971 roku przebywałem w Świdniku. Od 1971 roku mieszkam w Lublinie. W 1987 roku rozpocząłem studia pedagogiczne na specjalności: pedagogika specjalna na UMCS w Lublinie. Dnia 30.06.1992 roku obroniłem z wynikiem bardzo dobrym pracę magisterską na temat: "Bilans zdrowia szescioletnich dzieci niedowidzących". Napisałem ją pod kierunkiem dr Andrzeja Pieleckiego (obecnie dr hab.) - specjalisty z zakresu tyflopedagogiki. Od 1.09. do 30.09.1992 roku pracowałem w charakterze wychowawcy w Ośrodku Szkolno - Wychowawczym dla Dzieci Słabowidzących przy ulicy Hirszfelda w Lublinie. Pod koniec września 1992 roku prof. Zofia Palak poinformowała mnie o mającym się odbyć konkursie na stanowisko asystenta w Zakładzie Psychopedagogiki Specjalnej. Po wygraniu konkursu zostałem zatrudniony w tym Zakładzie dnia 1.10.1992 roku. Moja działalność naukowa w początkowym okresie tzn. w latach 1992 - 1995 koncentrowała się wokół problemów tyflopedagogicznych (dotyczących osób niewidomych i niedowidzących). Za największe osiągnięcie naukowe z tego okresu uważam przetłumaczenie i dostosowanie do warunków polskich opracowanego przez RNIB (ROYAL NATIONAL INSTITUTE OF THE BLIND) programu kształcenia integracyjnego osób z różnorodnymi zaburzeniami widzenia o nazwie "Finding out about blindness - Teacher's Pack" ("Odkrywanie prawdy o slepocie - Teczka nauczycielska"). Dostęp do tego interesującego, zarówno od strony dydaktycznej jak i naukowej, materiału uzyskałem dzięki prof. Zofii Palak, mojej Szefowej. Od 1995 roku zacząłem gromadzić informacje na temat psychospołecznych konsekwencji dysleksji oraz syndromu LD (trudnosci w uczeniu się). W lecie 1997 roku Rada Instytutu i Wydziału PiP zatwierdziła moją prosbę o otworzenie przewodu doktorskiego na temat: "Trudności przystosowawcze uczniów dyslektycznych - studium porównawcze", a funkcję promotora powierzyła prof. Zdzisławowi Bartkowiczowi. W ciągu 2,5 lat wytężonej pracy pod troskliwym i fachowym okiem specjalisty ukończyłem pisanie rozprawy doktorskiej, a 21.03.2000 roku ją obroniłem. Wysoce cenię sobie także współpracę z prof. Januszem Kirenko. Dzięki niemu uzyskałem dostęp do ciekawych narzędzi badań, np. Skali Samooceny TSCS W.H.Fittsa, czy też Skali Depresji (CESD). Ponadto prof. Janusz Kirenko udzielił mi cennych wskazówek metodologicznych i statystycznych. Opublikowaliśmy wspólnie kilka ciekawych artykułów np. na temat struktury czynnikowej CESD. W 2002 roku opublikowałem swoją pierwszą książkę, pt. "Funkcjonowanie psychospołeczne uczniów dyslektycznych". W przygotowaniu ostatecznej wersji monografii bardzo pomocne były dla mnie precyzyjne uwagi merytoryczne i materiały prof. Marty Bogdanowicz-specjalisty zajmującego się dysleksją i trudnościami w uczeniu się (LD) od ponad 35 lat oraz rady prof. Tadeusza Gałkowskiego z UW a także Zdzisława Bartkowicza i Janusza Kirenko z UMCS. Prof. Tadeusz Gałkowski udzielił mi cennych wskazówek dotyczących struktury treści monografii. Porady prof. Z. Bartkowicza i prof. J. Kirenko dotyczyły zaś metodologii i statystyki. W 2007 roku ukończyłem pracę nad swoją drugą książką pt. "Psychospołeczne komponenty nieprzystosowania. Wybrane zagadnienia". Jest ona już dostępna na rynku wydawniczym. W tym przypadku cenne okazały się uwagi prof. Tadeusza Gałkowskiego z UW i prof. Bronisława Urbana z UJ.W tym samym roku wspólnie z prof. Januszem Kirenko ukończyliśmy książkę na temat problematyki włączania (inkluzji), postaw wobec niepełnosprawności wzrokowej i samooceny młodzieży gimnazjalnej. Referowane w monografii pt. "Odkrywanie niepełnosprawności wzrokowej w nauczaniu włączającym" badania miały charakter eksperymentalny. Książka ukazuje też dorobek i wielkie zasługi dla propagowania problematyki słabowzroczności i ślepoty słynnej na całym świecie brytyjskiej organizacji tj. RNIB. Przydatne dla nas okazały się uwagi prof. Grażyny Dryżałowskiej z UW.
Od marca 2001 roku do końca 2009 roku byłem członkiem prestiżowej organizacji zajmującej się problematyką dysleksji i innych trudności w uczeniu się - The International Dyslexia Association (IDA); Międzynarodowego Stowarzyszenia Dysleksji w USA. Współpracuję także z ICEVI (International Council for Education of People with Visual Impairment). Jest to międzynarodowa organizacja zajmująca się edukacją ludzi z niepełnosprawnością wzrokową. Od 2007 roku jestem członkiem WCGTC (World Council for Gifted and Talented Children). Jest to organizacja, która ma głównie na celu pomóc uczniom zdolnym i utalentowanym oraz ich nauczycielom i rodzicom. W 2009 roku podczas mojego pobytu na międzynarodowej konferencji naukowej poświęconej doskonałości w edukacji (Excellence in Education), twórczości i wybitnym uzdolnieniom w Ulm (Niemcy), nawiązałem współpracę z Międzynarodowym Centrum Innowacji Edukacyjnych (The International Centre for Innovation in Education-ICIE) oraz z prezesem tej organizacji prof. Taisirem Subhi Yaminem z Universite Paris Descartes.
Warto w tym miejscu wspomnieć, że prof. Taisir Subhi Yamin wraz z prof. Kenem McCluskey z University of Winnipeg w Kanadzie są założycielami recenzowanego czasopisma naukowego dotyczącego problematyki rozwijania talentu i twórczości u ludzi w różnym wieku, które nosi nazwę International Journal for Talent Development and Creativity. Jest to oficjalne czasopismo ICIE.
W 2011 roku opublikowałem swoją czwartą książkę, pt. "Psychospołeczne korelaty wyuczonej bezradności młodzieży gimnazjalnej z trudnościami w uczeniu się i zaburzeniami towarzyszącymi". W przygotowaniu ostatecznej wersji tej monografii pomocne były uwagi prof. Ewy Czerniawskiej z UW oraz prof. Zenona Gajdzicy z UŚ.
W dniu 21.06.2012 roku uzyskałem stopień naukowy doktora habilitowanego w zakresie nauk humanistycznych.

Język angielski

Język angielski zawsze pełnił dużą rolę w moim życiu. Od klasy II szkoły podstawowej udzielano mi prywatnych lekcji. Moją pierwszą nauczycielką była studentka anglistyki, która miała wspaniałe podejscie do dzieci. Aktualnie przebywa w Anglii, będąc konserwatorem zabytków. W okresie dzieciństwa bardziej bawiłem się w naukę angielskiego, ale chcąc nie chcąc, przyswoiłem sobie podstawy gramatyki tego języka. Ukoronowaniem moich wysiłków w zakresie nauki tego języka było uzyskanie Certyfikatu CPE w 1997 roku. Certyfikat ten daje mi uprawnienia do tłumaczenia tekstów, podjęcia studiów na uczelniach brytyjskich a przede wszystkim zaswiadcza, że uzyskałem ostatni, tj. V poziom kompetencji językowej. Oto poszczególne poziomy egzaminów językowych organizowanych przez University of Cambridge:
I POZIOM = KEY ENGLISH TEST (KET)
II POZIOM = PRELIMINARY ENGLISH TEST (PET)
III POZIOM = FIRST CERTIFICATE IN ENGLISH (FCE)
IV POZIOM = CERTIFICATE IN ADVANCED ENGLISH (CAE)
V POZIOM = CERTIFICATE OF PROFICIENCY IN ENGLISH (CPE)

Na początek