LOUIS BRAILLE - BIOGRAFIA

Louis Braille i jego sześciopunktPewnego dnia mały chłopiec wkradł się do zakładu ojca, aby się pobawić. Często widział ojca robiącego buty i zdecydował sam spróbować. Chwycił szydło, ostro zakończone narzędzie do wykonywania dziur w skórze. Kiedy się pochylił szydło wysunęło się mu z ręki i przekłuło mu oko, uszkadzając je całkowicie. Z biegiem czasu drugie oko zostało zainfekowane przez oko uszkodzone szydłem a w rezultacie chłopiec utracił całkowicie wzrok.
A więc, w jaki sposób dziecko to, które oślepło w wieku 4 lat stało się jednym z najsłynniejszych obywateli francuskich wszech czasów?
Pomimo ślepoty Louis Braille, jako dziecko, uczęszczał do szkoły wiejskiej wraz z widzącymi kolegami przez okres dwóch lat. W końcu stało się jasne, że nie był on w stanie w tej szkole zbyt wiele się nauczyć, głównie dlatego, że nie umiał czytać ani pisać. Bez wykształcenia prawdopodobnie żebrałby, jak inni ludzie niewidomi w tamtych czasach.
W wieku 10 lat szczęśliwie trafił do szkoły dla chłopców niewidomych w Paryżu, jednej z pierwszych tego typu na świecie. Warunki w szkole były bardzo surowe. Budynek był przesiąknięty wilgocią i niebezpieczny dla zdrowia, a w szkole obowiązywała dyscyplina i rygor. Uczniowie, którzy źle się zachowywali byli bici, zamykani "w izolatce", a do jedzenia dawano im czerstwy chleb i wodę do picia. W rzeczywistości taka forma dyscypliny była powszechna we wszystkich szkołach w tamtych czasach. Życie było ciężkie prawie dla każdego i większość dzieci widzących kończyło naukę w wieku 12 lat a potem szło do pracy w fabrykach lub kopalniach.
W szkole w Paryżu niewidomi uczniowie byli uczeni praktycznych umiejętności takich jak wyplatanie siedzeń foteli, krzeseł, wytwarzanie pantofli, co umożliwiło im w przyszłości zarabiać na życie. Raz w tygodniu po obiedzie chłopcy zabierani byli na spacer do parku i znajdowali się tam na uwięzi (byli przywiązani liną do osoby prowadzącej). Uczono ich także czytania, ale nie pisania. Litery łacińskie były wypukłe, tak więc mogli oni je odczytywać, dotykając je opuszkami palców. Takie pismo była jednak bardzo trudne do odczytywania, ponieważ dużo kłopotów sprawiało odróżnianie liter.
Litery były wytłaczane za pomocą miedziowego drutu na jednej stronie, aby otrzymać wypukłe ich kształty na drugiej stronie. W związku z tym, że każda pojedyncza litera "była drukowana", wyrabiana z drutu. Drut ten odciskano na papierze za pomocą specjalnej prasy. Niestety za pomocą omawianego systemu ludzie niewidomi nie mogli sami nic napisać.
Pewnego razu wydarzyło się coś, co zmieniło życie niewidomych raz na zawsze. W 1821 roku żołnierz Charles Barbier przyjechał z wizytą do szkoły. Przywiózł ze sobą system komunikacji, który wynalazł nazywający się "nocnym pismem". "Nocne pismo" było początkowo opracowane, aby umożliwić przekazywanie nocą przez żołnierzy instrukcji między okopami, bez potrzeby rozmawiania, a tym samym zdradzenia swoich pozycji strategicznych nieprzyjacielowi. System ten stanowiło 12 wypukłych punktów, których różne kombinacje reprezentowały oznaczenia wszystkich głosek. Niestety system pisma, o którym mowa, był za bardzo skomplikowany do opanowania przez żołnierzy i został wycofany z użytku przez wojsko.
Młody Louis Braille szybko zdał sobie sprawę z tego, jak użyteczny mógłby być system, gdyby uległ on uproszczeniu. Przez następnych kilka miesięcy eksperymentował z różnymi systemami, aż wynalazł ten jeden najlepszy, opierający się na sześciopunkcie. Kontynuował pracę nad tym systemem przez kilka lat, opracowując notację matematyczną i muzyczną. W 1827 roku opublikowano pierwszą książkę w brajlu.
Pomimo tego faktu nowy system nie od razu się przyjął. Widzący nie rozumieli w jaki sposób brajl mógłby być użyteczny dla niewidomych a nawet jeden z dyrektorów zabronił uczenia dzieci tym systemem. Na szczęście dzieciom system brailla wydał się bardzo efektywny i zaczęły sobie zdawać sprawę z korzyści płynących z posługiwania się systemem brajla.
System brajla umożliwiał ludziom z inwalidztwem wzroku nie tylko czytać, ale także pisać samodzielnie za pomocą prostego dłutka, wykonując wypukłe punkty. Od czasu wynalezienia systemu brajla niewidomi zaczęli być naprawdę niezależni i mogli kierować sami swoim życiem.
W rezultacie Louis Braille został nauczycielem w szkole, w której wcześniej był uczniem. Był podziwiany i szanowany przez swoich uczniów, ale niestety nie dożył czasów, kiedy wynaleziony przez niego system zaczął obowiązywać na całym świecie. Zawsze cechował się słabym zdrowiem a w 1852 roku, w wieku 43 lat zmarł na gruźlicę. Przez chwilę wydawało się, że jego metoda zaginie po jego śmierci. Na szczęście kilku "ważnych ludzi" zdało sobie sprawę ze znaczenia jego wynalazku.
W 1868 roku grupka 4 niewidomych mężczyzn pod przewodnictwem Dr Thomasa Armitage założyła Brytyjskie i Zagraniczne Towarzystwo Ulepszania Wypukłej Literatury dla Niewidomych (British and Foreign Society for Improving the Embossed Literature for the Blind). Ta mała grupka stopniowo powiększała się, aż przekształciła się w Królewski Narodowy Instytut dla Niewidomych, największego wydawcę literatury w brajlu w Europie i największą organizację dla ludzi z inwalidztwem wzroku w Wielkiej Brytanii.
Do 1990 roku brajle był stosowany w prawie każdym kraju na świecie i został dostosowany do potrzeb prawie każdego języka, od albańskiego po zuluski.
W samej Francji osiągnięcie Louisa Braille'a zostało w końcu zauważone przez państwo. W 1952 roku jego ciało przeniesiono do Paryża, gdzie złożono je w Panteonie, miejscu pochówku narodowych bohaterów Francji.

Na początek

Royal National Institute of The Blind, London ©